Κυριακή Δ’ Λουκά, τῶν θεοφόρων πατέρων τῆς ἐν Νικαία ζ’ Οἰκουμενικῆς συνόδου (787) – Λκ. 8, 5-15.
«Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω…»
Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην· ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη; ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.
Απόδοση στη Νεοελληνική
Είπε ο Κύριος αυτή την παραβολή: «Βγήκε κάποτε ο σπορέας για να σπείρει τον σπόρο του. Και καθώς έριχνε τους σπόρους του, ένας από αυτούς έπεσε στον δρόμο, όπου και τον πάτησαν και τα πουλιά του ουρανού τον έφαγαν. Και άλλος σπόρος έπεσε πάνω στις πέτρες και με το που βλάστησε ξεράθηκε, γιατί δεν υπήρχε υγρασία για να ζήσει. Και άλλος έπεσε ανάμεσα στα αγκάθι και όπως βλάστησε τα αγκάθια το κατέπνιξαν και ξεράθηκε. Και άλλος σπόρος έπεσε σε καλή γη και όπως φύτρωσε έβγαλε καρπό εκατό φορές πιο πλούσιο». Και αφού είπε αυτά είπε δυνατά: «Όσοι έχουν αυτιά για να ακούνε ας ακούσουν». Τον ρώτησαν οι μαθητές Του: «Τι να σημαίνει άραγε αυτή η παραβολή;». Αυτός τους είπε: «Σε εσάς δόθηκε η δύναμη να γνωρίζετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, ενώ στους υπόλοιπους δίνονται παραβολές, για να κοιτάζουν αλλά να μην βλέπουν και να ακούνε αλλά να μην καταλαβαίνουν. Η παραβολή σημαίνει το εξής: “Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού. Αυτοί που περπατούν στην οδό είναι αυτοί που τον ακούνε, αλλά που ο διάβολος έρχεται και παίρνει τον λόγο αυτό από τις καρδιές τους, για να μην σωθούν πιστεύοντας τον. Ο καρπός της πέτρας είναι αυτοί που με χαρά ακούνε τον λόγο, και που όμως δεν έχουν ρίζα, αυτοί που πιστεύουν για λίγο καιρό και όταν περάσει αυτός ο καιρό λόγω του πειρασμού απομακρύνονται. Αυτός ο καρπός που έπεσε στα αγκάθια, είναι αυτοί που άκουσαν και οι οποίοι εξαιτίας των ασχολιών τους και του πλούτου και των ηδονών με τις οποίες πορεύονται στη ζωής τους, καταπνίγονται και δεν φέρουν καρπούς. Ο καρπός που έπεσε στην καλή γη είναι αυτοί, οι οποίοι με καρδία καλή και αγαθή ακούνε τον λόγο, τον κατέχουν και καρποφορούν με μεγάλη υπομονή.
Απόδοση στη Νεοελληνική: Απαρχή
Ευαγγέλιο Κυριακής 15.10.2023
