Η πορεία του Χριστού μέσα από το πάθος στην Ανάσταση, ξεκινά ουσιαστικά με την ανάσταση του Λαζάρου. Ο Λάζαρος, φίλος του Κυρίου, πέθανε και οι αδελφές του καλούν τον Χριστό με δάκρυα για να του ανακοινώσουν το γεγονός. Εκείνος ταράσσεται και δακρύζει. Ο Χριστός, αφού ζήτησε να του υποδείξουν τον τόπο της ταφής, τους είπε να μετακινήσουν τον λίθο που έκλεινε τη σπηλιά του τάφου και ανέστησε τον Λάζαρο, προτυπώνοντας έτσι και τη δική του Ανάσταση, αλλά αποδεικνύοντας μέσω του θαύματος την εξουσία του επί του θανάτου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναρωτιέται γιατί ο Χριστός, ο Θεάνθρωπος που γνωρίζει και μπορεί τα πάντα, να ρωτήσει για να μάθει τον τόπο ταφής και να τους ζητήσει να μετακινήσουν τον λίθο, αυτός που μπορούσε με ένα του νεύμα να καλέσει στρατιές αγγέλων να μετακινήσουν τον λίθο. Δίνει ο ίδιος την απάντηση: Οφείλουμε εμείς να κάνουμε αυτά που μπορούμε και να αφήνουμε στον Κύριο να κάνει αυτά που αδυνατούμε. Την Κυριακή των Βαΐων εορτάζουμε την είσοδο του Μεσσία στην Ιερουσαλήμ και την εκπλήρωση των Προφητειών. Ο Χριστός, που είναι το πλήρωμα του Νόμου, εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα με τα τρία χαρίσματα: το ιερατικό, το προφητικό και το βασιλικό. Διαθέτει το ιερατικό χάρισμα ως ο Μέγας Αρχιερέας όλης της Δημιουργίας, το Προφητικό ως εκπλήρωση όλων των Προφητειών στο πρόσωπό Του και το βασιλικό ως Βασιλιάς του Ισραήλ, ως Μεσσίας και Υιός του Θεού.

Η εικόνα του Πάγκαλου Ιωσήφ τοποθετείται από την Εκκλησία στην αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας, γιατί προτυπώνει την επί γης παρουσία του Χριστού. Ο Ιωσήφ, άκακος στην καρδιά του, πωλείται από τους ίδιους τους αδελφούς του, όπως πωλήθηκε ο Χριστός από τους Ιουδαίους. Αιχμαλωτίζεται στους Αιγυπτίους, όπως αιχμαλωτίστηκε ο Χριστός από τους Ρωμαίους και τελικά είναι εκείνος που σώζει το ίδιο του το γένος, όπως και ο Κύριος. Η εικόνα του Ιωσήφ αποτελεί πρότυπο πίστης, αγνότητας και αφοσίωσης στο πρόσωπο του Θεού. Με τον π. Μιλτιάδη Ζέρβα, διευθυντή του περιοδικού “Πειραϊκή Εκκλησία”

Τη Μεγάλη Πέμπτη γιορτάζουμε τον Ιερό Νιπτήρα. Ο Χριστός, όπως μας λέει το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, έχοντας λάβει όλη την εξουσία από τον Πατέρα, ζώνεται μια ποδιά και αρχίζει να πλένει τα πόδια των μαθητών του σε ένδειξη απόλυτης ταπείνωσης και αγάπης. Με αυτόν τον τρόπο τους διδάσκει να μην επιθυμούν να κυριαρχούν επάνω στους άλλους, αλλά να ταπεινώνουν τους εαυτούς τους για χάρη των υπόλοιπων. «Αυτός που θέλει να είναι πρώτος, αν είναι τελευταίος. Ο δεσπότης όπως ο δούλος». Ακόμη, γιορτάζουμε τον Μυστικό δείπνο, την παράδοση των Φρικτών και Αχράντων Μυστηρίων από τον Χριστό στους μαθητές. Ο Χριστός μας καλεί να λάβουμε και να φάμε από το Σώμα Tου και ομοίως να πιούμε το Αίμα Του, για να έρθουμε σε απόλυτη ένωση με Εκείνον, να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μας και να μας δωρηθεί η Αιώνια Ζωή. Τέλος, τη Μεγάλη Πέμπτη θυμόμαστε την προδοσία του Ιούδα, ο οποίος αποφάσισε να μην ακολουθήσει τον Χριστό, αλλά να παραδοθεί στα πάθη του και να μείνει μόνος και αμετανόητος. Με τον π. Μιλτιάδη Ζέρβα και τον π. Γρηγόριο Βαλτογιάννη

Τη Μεγάλη Παρασκευή η Εκκλησία γιορτάζει τη θυσία του Χριστού επάνω στον Σταυρό. Ο Κύριος, θέλοντας να σηκώσει στους ώμους του την αμαρτία όλου του κόσμου, παραδίδεται στους Ιουδαίους και ύστερα στους Ρωμαίους για να σταυρωθεί. Ακολουθούν τα Πάθη. Ανέχεται τα πάντα με φιλανθρωπία και ταπείνωση. Το χτύπημα του δούλου, τα φτυσίματα, τα χαστούκια, το ακάνθινο στεφάνι, την ψευδή πορφύρα, τις ειρωνείες, τον Γολγοθά, τον Σταυρό, το ξύδι και τον ίδιο τον θάνατο. Ο Καϊάφας, επειδή ήταν Αρχιερέας, χωρίς να το καταλαβαίνει προφήτευσε όταν είπε για τον Χριστό: «Αξίζει να πεθάνει ένας, για να μη χαθεί ολόκληρος ο λαός». Πράγματι, με τη Σταύρωση ο Χριστός σηκώνει τις αμαρτίες μας και μας υποδεικνύει την άπειρη αγάπη Του για όλα τα κτίσματά Του. Δίπλα του, ο ληστής, ο σταυρωμένος εκ δεξιών, μετανοεί για τα αμαρτήματά του και ομολογεί: «Μνήσθητί μου Κύριε εν τη βασιλεία σου» και ο Χριστός τον διαβεβαιώνει ότι εκείνη την ημέρα θα βρίσκεται μαζί του στον Παράδεισο. Με τον π. Γρηγόριο Βαλτογιάννη, τον π. Δημήτριο Κουτσούρη και τον π. Μιλτιάδη Ζέρβα

Το Μέγα Σάββατο, η Εκκλησία σιωπά. «Σιγησάτω πάσα σαρξ βροτεία». Αναμένει την ανάσταση του Χριστού, τη διάλυση του Άδη και την τελική νίκη. Η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο να «σαββατίσει», δηλαδή να ησυχάσει από τα πάθη, τις αμαρτίες και την ανθρώπινη πολυπραγμοσύνη. Η ησυχία αυτή είναι απαραίτητη, για να μπορέσουμε στη συνέχεια να προσεγγίσουμε το μέγα μυστήριο της Ανάστασης. Η ανάσταση του Χριστού την τρίτη ημέρα είναι ο θρίαμβος της Εκκλησίας κατά του θανάτου. Είναι η κατάλυση του ίδιου του θανάτου και η εγκαθίδρυση από τον Χριστό της αιώνιας ζωής. «Ουκέτι θάνατε κυριεύεις». Ο Χριστιανός δεν έχει πια να φοβάται τον θάνατο, αφού καταργείται από τον βασιλιά της δόξης. Με τον π. Δημήτριο Κουτσούρη, τον π. Μιλτιάδη Ζέρβα και π. Γρηγόριο Βαλτογιάννη