Η υπέρβαση της ατομικότητος

Η υπέρβαση της ατομικότητος δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό αίτημα, αλλά προϋπόθεση για να υπάρξει αληθινή συνύπαρξη. Η «πόλη», στην ουσιαστική της σημασία, δεν ορίζεται μόνο από τα όρια ενός τόπου, αλλά από την τέχνη του να μπορούν οι άνθρωποι να ζουν μαζί, να συναντώνται, να δημιουργούν κοινό χώρο και να μετατρέπουν την ατομική ύπαρξη σε κοινωνική ευθύνη.

Με τον κ. Αθανάσιο Στογιαννίδη, αναπληρώτης καθηγητής του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Ο άνθρωπος, όπως τονίζει η κλασική παράδοση, είναι πλασμένος για σχέση. Δεν ολοκληρώνεται μέσα στην απομόνωση, αλλά μέσα στη συνάντηση με τον άλλον. Για να οικοδομηθεί όμως μια πραγματική κοινότητα, χρειάζεται μια έξοδος από το εγώ, από την αυτάρκεια, από την απόλυτη προτεραιότητα των προσωπικών επιθυμιών. Αυτή η έξοδος δεν καταστρέφει την προσωπικότητα· αντίθετα, την αποκαλύπτει βαθύτερα. Όταν ο άνθρωπος δημιουργεί χώρο για τον πλησίον, όταν μαθαίνει να συγχωρεί και να συνυπάρχει, τότε δεν χάνει τον εαυτό του, αλλά τον βρίσκει μέσα σε μια πιο αληθινή προοπτική.

Το πέρασμα από το «υπάρχω» στο «συνυπάρχω» φανερώνει ότι η ταυτότητα δεν χτίζεται απέναντι στον άλλον, αλλά μέσα στη σχέση μαζί του. Το ερώτημα για τη δύναμη που κινεί τον άνθρωπο προς αυτή την υπέρβαση είναι βαθιά θεολογικό. Το δέος μπροστά σε ό,τι τον υπερβαίνει και ο ενθουσιασμός που τον καλεί να βγει από τα όριά του γίνονται αφορμή έκστασης, κοινωνίας και ευθύνης. Μια συζήτηση για την πόλη, την παιδεία και τη θεολογική ρίζα της συνύπαρξης.

Η υπέρβαση της ατομικότητος - κ. Αθανάσιος Στογιαννίδης