YOGA- Αθώα Άσκηση ή Μεταμφιεσμένη Θρησκεία

Η γιόγκα προβάλλεται συχνά σήμερα ως μια απλή και αθώα μορφή σωματικής άσκησης, χαλάρωσης ή ευεξίας. Ωστόσο, το ζήτημα γίνεται πιο σύνθετο όταν εξετάζεται η θρησκευτική και κοσμοθεωρητική της προέλευση. Οι στάσεις του σώματος, οι αναπνοές και ο διαλογισμός δεν γεννήθηκαν ως ουδέτερες τεχνικές γυμναστικής, αλλά εντάσσονται σε ένα πλαίσιο ινδουιστικής πνευματικότητας, με συγκεκριμένη αντίληψη για τον Θεό, τον άνθρωπο, το σώμα και τη σωτηρία.

Με τον π. Ανδρέα Γκατζέλη, μέλος της συνοδικής επιτροπής επί των αιρέσεων.

Σε αυτή την παράδοση, ο Θεός δεν κατανοείται ως πρόσωπο με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να σχετισθεί αγαπητικά, αλλά συχνά ως απρόσωπη ενέργεια ή απόλυτη πραγματικότητα. Ο άνθρωπος θεωρείται ότι πρέπει να απελευθερωθεί από τους δεσμούς της ύλης, των επιθυμιών και των συναισθημάτων, ώστε να επιστρέψει σε αυτή την απρόσωπη αρχή. Η ορθόδοξη εμπειρία κινείται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Η προσευχή δεν είναι σβήσιμο της προσωπικής ύπαρξης ούτε τεχνική αυτοεξέλιξης. Είναι σχέση με τον ζώντα Θεό, κοινωνία με τον Χριστό, ανακαίνιση του ανθρώπου και άνοιγμα στην αγάπη. Η Εκκλησία δεν απορρίπτει την ανάγκη του ανθρώπου για άσκηση, ηρεμία ή φροντίδα του σώματος. Καλεί όμως σε διάκριση, ώστε να μη συγχέονται οι σωματικές ανάγκες με πρακτικές που φέρουν διαφορετικό πνευματικό υπόβαθρο. Μια συζήτηση για τη γιόγκα, την πνευματική προσοχή και το γιατί δεν μπορεί εύκολα να υπάρξει «χριστιανική γιόγκα» χωρίς αλλοίωση της ίδιας της χριστιανικής προσευχής.

YOGA- Αθώα Άσκηση ή Μεταμφιεσμένη Θρησκεία - π. Ανδρέας Γκατζέλης