Η ενότητα Παλαιάς και Καινής Διαθήκης στη χριστολογική ερμηνεία της Γραφής

Η ενότητα Παλαιάς και Καινής Διαθήκης βρίσκεται στον πυρήνα της χριστιανικής πίστης και της εκκλησιαστικής ερμηνείας της Γραφής. Ο κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου εξηγεί ότι η Παλαιά Διαθήκη δεν είναι ένα ξεπερασμένο ή ξένο κείμενο για την Εκκλησία, αλλά η Γραφή επάνω στην οποία θεμελιώθηκε εξ αρχής το αποστολικό κήρυγμα για τον Ιησού Χριστό.

Με τον κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου, ομότιμο καθηγητή της θεολογικής σχολής του Α.Π.Θ.

Για σχεδόν έναν ολόκληρο αιώνα, καθώς η Εκκλησία εξαπλωνόταν μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι Απόστολοι κήρυτταν τον Χριστό έχοντας ως Αγία Γραφή την Παλαιά Διαθήκη. Η χριστολογική ανάγνωσή της δεν αποτελεί μεταγενέστερη θεωρία των Πατέρων, αλλά πηγάζει από τον ίδιο τον Χριστό και από τον τρόπο με τον οποίο Εκείνος ερμήνευσε τις Γραφές.

Στο Ευαγγέλιο του Λουκά, ο Χριστός αρχίζει τη δημόσια δράση Του στη συναγωγή της Ναζαρέτ, διαβάζοντας τον Προφήτη Ησαΐα και δηλώνοντας ότι η προφητεία εκπληρώνεται στο πρόσωπό Του. Μετά την Ανάσταση, στην πορεία προς Εμμαούς, ερμηνεύει στους μαθητές όσα αναφέρονται σε Εκείνον, ξεκινώντας από τον Μωυσή και τους Προφήτες.

Στην τελευταία Του εμφάνιση, ο Χριστός υπενθυμίζει ότι έπρεπε να εκπληρωθούν όσα γράφτηκαν γι’ Αυτόν στον Νόμο, στους Προφήτες και στους Ψαλμούς. Έτσι διανοίγει τον νου των μαθητών και θεμελιώνει την εκκλησιαστική ανάγνωση της Γραφής, πάνω στην οποία στηρίζεται και η συνοδική παράδοση της Εκκλησίας.

Η ενότητα Παλαιάς και Καινής Διαθήκης στη χριστολογική ερμηνεία της Γραφής - κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου