Ανθρώπινο πένθος...με βεβαιότητα Αναστάσεως

Το ανθρώπινο πένθος είναι μια από τις πιο βαθιές εμπειρίες του ανθρώπου. Η Εκκλησία δεν το ακυρώνει ούτε ζητά από τον άνθρωπο να προσποιηθεί ότι δεν πονά. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου γεννά θλίψη, δάκρυ, αδυναμία και σιωπή. Όμως μέσα στην εκκλησιαστική εμπειρία το πένθος δεν οδηγεί στην απόγνωση, γιατί φωτίζεται από τη βεβαιότητα της Αναστάσεως.

Με τον Αρχιμ. Κλαύδιο Καλαρά, ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Κορίνθου.

Γι’ αυτό και η παράδοση μιλά για χαροποιό πένθος: ο άνθρωπος λυπάται για την απουσία, αλλά χαίρεται μέσα στην ελπίδα ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά πέρασμα προς τη ζωή του Θεού. Ακόμη και όταν γνωρίζει αυτή την αλήθεια, ο άνθρωπος δυσκολεύεται να την κρατήσει ζωντανή την ώρα του πόνου. Η Μάρθα και η Μαρία, μπροστά στον θάνατο του Λαζάρου, ακούνε τον Χριστό να λέει «Εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή», αλλά η θλίψη δεν τους αφήνει αμέσως να συλλάβουν το βάθος του λόγου Του.

Η Εκκλησία μάς μαθαίνει ότι η επικοινωνία με τους κεκοιμημένους δεν γίνεται απλώς μέσα από αναμνήσεις ή συναισθηματικές εικόνες. Γίνεται εν Χριστώ και διά του Χριστού. Στη Θεία Ευχαριστία, ιδιαίτερα στα μνημόσυνα, οι πιστοί ζουν τη βαθύτερη ενότητα ζώντων και κεκοιμημένων μέσα στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου. Εκεί το πένθος μεταμορφώνεται σε προσευχή, μνήμη και ελπίδα αιώνιας κοινωνίας.

Ανθρώπινο πένθος...με βεβαιότητα Αναστάσεως - Αρχιμ. Κλαύδιος Καλαράς