Συνοδικότητα & Οικουμενικές Σύνοδοι: Η Φύση της Εκκλησίας

Η συνοδικότητα αποτελεί θεμελιώδες χαρακτηριστικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο κ. Ιωάννης Παναγιωτόπουλος εξηγεί ότι δεν πρόκειται για εξωτερική διοικητική εφεύρεση, αλλά για την ίδια την εσωτερική λειτουργία της Εκκλησίας. Από την Αποστολική Σύνοδο των Ιεροσολύμων, η Εκκλησία εκφράζει τη ζωή της συνοδικά, τόσο σε τοπικό όσο και σε υπερτοπικό επίπεδο.

Με τον κ. Ιωάννη Παναγιωτόπουλο, πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής σχολής ΕΚΠΑ.

Η ανάγκη για Οικουμενικές Συνόδους εμφανίζεται όταν μεγάλα ζητήματα απειλούν την ενότητα της πίστης. Η αρειανική κρίση και η δράση προσώπων που συνδέθηκαν με το περιβάλλον του Αρείου δημιούργησαν την ανάγκη για μια διευρυμένη σύνοδο. Στο πλαίσιο αυτό αναδεικνύεται ο ρόλος του Οσίου Κορδούης και η σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου από τον Μέγα Κωνσταντίνο.

Οι επτά Οικουμενικές Σύνοδοι επικεντρώθηκαν κυρίως στο Πρόσωπο του Χριστού και στις χριστολογικές έριδες. Η αναγνώριση μιας Συνόδου ως Οικουμενικής συνδέεται με την αποδοχή της από την επόμενη Οικουμενική Σύνοδο, γεγονός που εξηγεί γιατί η Εκκλησία αναγνωρίζει επισήμως επτά.

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης το 2016 υπήρξε κυρίαρχη έκφραση συνοδικότητας, χωρίς να διεκδικήσει οικουμενικό χαρακτήρα. Αντίστοιχα, η Σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως του 879-880, επί Μεγάλου Φωτίου, φανερώνει τη μετάβαση από τις χριστολογικές συζητήσεις στη λειτουργία του Αγίου Πνεύματος και των χαρισμάτων μέσα στο σώμα της Εκκλησίας.

Συνοδικότητα & Οικουμενικές Σύνοδοι: Η Φύση της Εκκλησίας - Παναγιωτόπουλος Ιωάννης