Με τον κ. Αλέξανδρο Λιαρμακόπουλο, επίκουρο καθηγητή της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ.
Η σχέση ανάμεσα στην Εκκλησία και την Πολιτεία αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα κεφάλαια της εκκλησιαστικής ιστορίας. Δεν πρόκειται για μια στατική σχέση θεσμών, αλλά για μια ζωντανή και συχνά δύσκολη συνάντηση ανάμεσα στην πίστη, την εξουσία, την ιστορική ανάγκη και την προσωπική ευθύνη των ηγετών. Πριν από τη βυζαντινή περίοδο, η Εκκλησία γνώρισε τη σκληρή πραγματικότητα των ρωμαϊκών διωγμών. Οι χριστιανοί θεωρήθηκαν απειλή για την πολιτική και θρησκευτική συνοχή της αυτοκρατορίας, επειδή η πίστη τους δεν μπορούσε να υποταχθεί στην κρατική λατρεία και στην απολυτοποίηση του αυτοκράτορα.
Από αυτή την εποχή προέρχεται το νέφος των μαρτύρων και η πολύτιμη γραμματεία των μαρτυρολογίων, που διασώζει τη μνήμη της ομολογίας, του πόνου και της εκκλησιαστικής αντοχής. Με τον Μέγα Κωνσταντίνο αρχίζει μια βαθιά ιστορική μεταβολή. Η αυτοκρατορία εισέρχεται σταδιακά σε χριστιανικό ορίζοντα και η Εκκλησία αποκτά νέα θέση μέσα στη δημόσια ζωή. Ωστόσο, η σχέση αυτή δεν υπήρξε απλή ούτε πάντοτε ειρηνική. Στο Βυζάντιο, η συνεργασία και η σύγκρουση καθορίζονταν συχνά από τα πρόσωπα: τον εκάστοτε αυτοκράτορα, τον πατριάρχη, τις περιστάσεις και τις ισορροπίες της εποχής. Έτσι, η ιστορία αυτή μας βοηθά να δούμε την Εκκλησία όχι ως εξάρτημα της εξουσίας, αλλά ως σώμα που πορεύεται μέσα στην ιστορία με μαρτυρία, διάκριση και ευθύνη.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία – Σχέσεις Πολιτείας και Εκκλησίας – κ. Αλέξανδρος Λιαρμακόπουλος
