Με τον π. Ανδρέα Γκατζέλη, μέλος της συνοδικής επιτροπής επί των αιρέσεων
Στη σύγχρονη εποχή δεν αρκεί να μιλούμε γενικώς για τα ανθρώπινα πάθη, όπως η κενοδοξία, ο εγωισμός ή η φιληδονία. Τα πάθη αυτά συνοδεύουν διαχρονικά την ανθρώπινη ύπαρξη και αποτελούν πεδίο πνευματικού αγώνος για κάθε άνθρωπο. Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις όπου η πτώση δεν εκφράζεται μόνο ως προσωπική αδυναμία, αλλά οργανώνεται σε συστηματική μέθοδο υποταγής. Εκεί πλέον δεν έχουμε απλώς την ανθρώπινη ασθένεια, αλλά δομημένους μηχανισμούς πνευματικής και ψυχολογικής εξάρτησης.
Ορισμένες αιρετικές και χειριστικές ομάδες δεν περιορίζονται σε μια πλάνη ιδεών. Αναπτύσσουν στρατηγικές επιρροής, ελέγχου και απορρόφησης του προσώπου, επιδιώκοντας όχι μόνο την προσχώρηση, αλλά και τη βαθμιαία διάλυση της ελευθερίας του ανθρώπου. Η υποταγή, η ενοχή, ο φόβος, η εξάρτηση από την ομάδα και η δυσκολία εξόδου συνιστούν συχνά βασικά στοιχεία αυτής της πραγματικότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι επιχειρούν να απομακρυνθούν από τέτοιες δομές βιώνουν έντονη πίεση, εσωτερικό τραυματισμό ή ακόμη και ψυχολογική βία.
Η Εκκλησία, αντιθέτως, δεν θεμελιώνεται στην κατάργηση της ελευθερίας, αλλά στην αλήθεια που καλεί χωρίς να εξαναγκάζει. Ο άνθρωπος μπορεί να αγωνιστεί, να πληγωθεί, να αμφιταλαντευθεί, ακόμη και να απομακρυνθεί. Όμως η εκκλησιαστική ζωή, στην αυθεντική της μορφή, δεν κρατά δέσμιο το πρόσωπο. Η αλήθεια του Χριστού δεν φυλακίζει· ελευθερώνει.
Είναι η Εκκλησία Σέχτα; – π. Ανδρέας Γκατζέλης
