Με τον Αρχιμ. Νεκτάριος Θάνος, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πρεβέζης & Νικοπόλεως
Η εκκλησιαστικότητα δεν είναι ένας αισθητικός όρος ούτε ένα σύνολο εξωτερικών κανόνων. Δεν εξαντλείται στο «πώς» ψάλλουμε, εκφωνούμε ή λειτουργούμε. Είναι τρόπος ύπαρξης μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. Είναι το να ζω το «ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε» όχι ως σύνθημα, αλλά ως καθημερινή πράξη λατρείας.
Η ψαλτική τέχνη, όπως και κάθε στοιχείο της λατρευτικής ζωής, δεν υπάρχει για να εντυπωσιάζει, αλλά για να υπηρετεί τον λόγο. Η μουσική γίνεται ένδυμα του λειτουργικού λόγου· αν δεν τον υπηρετεί, αν αποσπά την προσοχή από το νόημα και τη συμμετοχή, τότε παύει να είναι εκκλησιαστική. Εκκλησιαστικότητα σημαίνει ευκρίνεια, μέτρο, σοβαρότητα και βαθιά συνείδηση ότι η λατρεία δεν είναι ατομική εμπειρία αλλά κοινή πορεία.
Στην ίδια λογική, η χρονική αγωγή, η ένταση, η εκφώνηση, ακόμη και η διάρκεια των ακολουθιών, δεν είναι προσωπικές επιλογές. Κρίνονται με ένα μόνο κριτήριο: αν βοηθούν τον πιστό να μετέχει, να κατανοεί, να προσεύχεται. Όταν ο λειτουργός ή ο ψάλτης «φαίνεται» περισσότερο από τον λόγο που διακονεί, τότε κάτι έχει χαθεί.
Η Εκκλησία δεν είναι χώρος ατομικής αυτάρκειας ή ψυχολογικής αυτοδικαίωσης. Είναι κοινότητα σωτηρίας. Δεν σωζόμαστε μόνοι μας. Στεκόμαστε μαζί, λειτουργούμε μαζί, ψάλλουμε μαζί και μοιραζόμαστε τη χάρη που λάβαμε. Αυτό είναι εκκλησιαστικότητα. Και αυτή αντανακλάται σε κάθε μας κίνηση.
Τι καθιστά κάτι εκκλησιαστικό…; – Αρχιμ. Νεκτάριος Θάνος
