Με τον π. Φιλάρετο Ζαχαριουδάκη, εφημέριος του Ι. Παρεκκλησίου Αγ. Γεωργίου Πεύκης.
Η μαρτυρία του πατρός Χρυσάνθου Κατσουλογιαννάκη αποτελεί μία από τις πιο ζωντανές εικόνες της ιερατικής διακονίας μέσα στην Εκκλησία. Σε μία περίοδο κατά την οποία η Σπιναλόγκα λειτουργούσε ως τόπος εξορίας και θανάτου για τους λεπρούς, η Εκκλησία της Κρήτης απηύθυνε ένα προσκλητήριο: ζητούσε έναν ιερομόναχο πρόθυμο να διακονήσει εκεί, γνωρίζοντας ότι επρόκειτο ουσιαστικά για μία πορεία αυτοθυσίας.
Ο πατήρ Χρύσανθος ανταποκρίθηκε. Έζησε μαζί με τους ασθενείς, τους κοινώνησε, τους εξομολόγησε, τους αγάπησε. Και ακόμη και μετά το κλείσιμο του λεπροκομείου, παρέμεινε για να τελεί μνημόσυνα για όσους είχαν αφήσει εκεί τη ζωή τους.
Η παρουσία του δεν ήταν απλώς ανθρώπινη συμπαράσταση, αλλά μαρτυρία ότι ο Χριστός είναι «ἡ πηγή τῆς ζωῆς». Μέσα σε έναν τόπο πόνου και απομόνωσης, μετέφερε την ελπίδα και την παρηγοριά της Εκκλησίας.
Η ζωή του γίνεται υπενθύμιση ότι το έργο του ιερέως δεν είναι τίποτε άλλο παρά να φέρει τον Χριστό στον άνθρωπο και να συνδέσει τον άνθρωπο με το Σώμα και το Αίμα Του.
Ο παπάς των λεπρών της Σπιναλόγκα – π. Φιλάρετος Ζαχαριουδάκης
