Με τον π. Παντελεήμονα Θωμόπουλο, πρωτοσύγκελο Ι. Μ. Γουμεννίσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου
Η Ανάσταση του Λαζάρου αποτελεί ένα από τα πλέον καίρια γεγονότα της εκκλησιαστικής ζωής, διότι στέκεται ακριβώς στο μεταίχμιο ανάμεσα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και στη Μεγάλη Εβδομάδα. Δεν πρόκειται απλώς για μία θαυματουργική πράξη του Χριστού, αλλά για μία αποκάλυψη του προσώπου και του έργου Του: ο Χριστός φανερώνεται ως ο Κύριος της ζωής και του θανάτου, Εκείνος που καλεί τον άνθρωπο από τη φθορά στο φως, από τον τάφο στην κοινωνία της ζωής. Η Εκκλησία γι’ αυτό και ερμηνεύει την έγερση του τετραημέρου Λαζάρου ως προτύπωση της κοινής Αναστάσεως, ως μία πρώτη βεβαίωση ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος του ανθρώπου.
Το γεγονός αυτό έχει όμως και ακόμη βαθύτερη σημασία. Η ανάσταση του Λαζάρου δεν στέκει απομονωμένη· συνδέεται άμεσα με την πορεία του Χριστού προς το εκούσιο Πάθος. Η ζωή που χαρίζει ο Χριστός στον φίλο Του προαναγγέλλει το τίμημα της αγάπης Του. Γι’ αυτό το Σάββατο του Λαζάρου αποτελεί συγχρόνως ημέρα χαράς και ημέρα προετοιμασίας: ανοίγει μπροστά μας τον δρόμο προς την Κυριακή των Βαΐων, αλλά και προς τον Σταυρό και την Ανάσταση. Η Εκκλησία μάς καλεί να δούμε στο πρόσωπο του Λαζάρου όχι μόνο έναν άνθρωπο που επέστρεψε στη ζωή, αλλά ολόκληρο το ανθρώπινο γένος που προσκαλείται να εξέλθει από τον τάφο της φθοράς.
Έτσι, το μήνυμα της ημέρας είναι βαθιά υπαρξιακό και ελπιδοφόρο. Ο Χριστός δεν στέκεται απέναντι στον ανθρώπινο πόνο αμέτοχος. Προσεγγίζει τον θάνατο, συγκλονίζεται, δακρύζει και τελικά τον νικά. Η Ανάσταση του Λαζάρου φανερώνει ότι η θεία αγάπη δεν είναι μία αφηρημένη ιδέα, αλλά δύναμη ζωής, αναδημιουργίας και εσχατολογικής ελπίδας. Στο κατώφλι της Μεγάλης Εβδομάδας, η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει ότι το Πάθος του Χριστού δεν οδηγεί σε ήττα, αλλά στη συντριβή του θανάτου και στην υπόσχεση της κοινής Αναστάσεως όλων.
Λάζαρος: Το προοίμιο της κοινής Ανάστασης – π. Παντελεήμων Θωμόπουλος
