Η 3η συνεδρεία Θεολογικού Συνεδρίου αφιερωμένη για τα 1700 χρόνια από τη σύγκληση της πρώτης Οικουμενής Συνόδου.
Συμπληρώνοντας 1700 χρόνια από τη σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, η παρούσα συνεδρία επιχειρεί μια πολυεστιακή προσέγγιση στο κύρος, την ιστορική πορεία και την εκκλησιαστική ακτινοβολία της Νίκαιας. Μέσα από τέσσερις εισηγήσεις, αναδεικνύεται το Σύμβολο της Πίστεως ως κοινός τόπος ενότητας, όχι μόνο για τους θεολόγους αλλά και για τις ίδιες τις χριστιανικές κοινότητες που το έζησαν, το απήγγειλαν, το ανέγραψαν και το υπερασπίστηκαν.
Η συνεδρία φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο το Σύμβολο λειτουργεί επιτελεστικά στην πνευματική ζωή, αλλά και πώς η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος σφράγισε θεσμικά τη μορφή του, καθιστώντας το αμετάβλητο κριτήριο της ορθής πίστης. Παράλληλα, παρουσιάζεται η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόσληψη της Νίκαιας από τις αρχαίες ανατολικές Εκκλησίες: την Αρμενική, τη Συρορθόδοξη, την Κοπτική και την Αιθιοπική. Εκεί, η Σύνοδος και οι Πατέρες της δεν αποτελούν μόνο ιστορικά σημεία αναφοράς, αλλά στοιχεία ταυτότητας, λειτουργικής μνήμης και κανονικής αυτοσυνειδησίας.
Η θεώρηση ολοκληρώνεται με τη ματιά της λουθηρανικής θεολογίας, όπου η Νίκαια γίνεται παράδειγμα συμφωνίας Γραφής και Παράδοσης και πεδίο θεολογικού διαλόγου σε μια διαφορετική εκκλησιαστική παράδοση.
Η συνεδρία αυτή υπενθυμίζει ότι η Νίκαια παραμένει ζωντανή, όχι ως μνημείο, αλλά ως σταθερή πηγή θεολογικού στοχασμού και εκκλησιαστικής αυτοκατανόησης.
Εκκλησιολογία, οικουμενικότητα και συνοδοικότητα – 3η Συνεδρεία
