Με τον π. Παντελεήμονα Θωμόπουλο, πρωτοσύγκελο Ι. Μ. Γουμεννίσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου.
Η πίστη δεν είναι κάτι που αποκτάται μία φορά και έπειτα παραμένει ακαλλιέργητο. Για να γίνει ζωντανή σχέση με τον Χριστό, χρειάζεται διαρκή πνευματική φροντίδα, άσκηση, υπακοή, μετάνοια και ταπείνωση. Η απλή παραδοχή της πίστης δεν αρκεί· ο άνθρωπος καλείται να περάσει από τη γνώση στην αγάπη, από τη βεβαιότητα στη ζωή, από τον λόγο στην έμπρακτη μαθητεία της Εκκλησίας.
Ιδιαίτερη θέση έχει η διάκριση ανάμεσα στην ταπείνωση και τη μειονεξία. Η ταπείνωση δεν είναι άρνηση του εαυτού ούτε ψυχολογική υποτίμηση. Είναι κατάσταση πνευματικής και ψυχικής υγείας, όπου ο άνθρωπος γνωρίζει τα μέτρα του, αποδέχεται τις αδυναμίες του και μπορεί να δεχθεί και τον άλλον χωρίς σκληρότητα. Αντίθετα, η μειονεξία φανερώνει συχνά έναν πληγωμένο εγωισμό, που δεν αντέχει την αποτυχία και μετατρέπει την πτώση σε αδιέξοδο. Το παράδειγμα του Αποστόλου Πέτρου δείχνει ότι η μετάνοια μπορεί να ξαναβρεί τον Χριστό και τον εαυτό.
Το παράδειγμα του Ιούδα φανερώνει τον κίνδυνο της απελπισίας όταν ο άνθρωπος μένει κλεισμένος στον εαυτό του. Γι’ αυτό και η παρουσία του πνευματικού πατέρα, η εξομολόγηση και η εκκλησιαστική καθοδήγηση δεν είναι εξωτερικά σχήματα, αλλά δρόμος θεραπείας, ελευθερίας και αληθινής πίστης.
Η καλλιέργεια της αληθινής πίστης – π. Παντελεήμων Θωμόπουλος
