Με τον π. Φιλάρετο Ζαχαριουδάκη, εφημέριο Ι. Παρεκκλησίου αγίου Γεωργίου Πεύκης
Αν λείπει ο Χριστός από την «κεφαλή» του τραπεζιού μας, τότε όσο λαμπερά κι αν είναι τα φώτα, όσα πλούσια κι αν είναι τα εδέσματα, αυτό που ζούμε δεν είναι Χριστούγεννα· είναι απλώς μια γιορτινή συνήθεια. Η εορτή δεν επαναλαμβάνεται επειδή βαριόμαστε και θέλουμε άλλη μία αφορμή, αλλά επειδή εμείς δεν είμαστε κάθε χρόνο οι ίδιοι: αλλάζει η καρδιά, αλλάζει η δεκτικότητά μας, αλλάζει το βάθος με το οποίο μπορούμε να συναντήσουμε το Μυστήριο.
Η Γέννηση του Χριστού —η «μητρόπολη» των εορτών— γίνεται σε τόπο ταπεινό, μέσα στη νύχτα, σχεδόν αθόρυβα. Κι όμως, εκεί χωράει ολόκληρη η κτίση: το σπήλαιο, τα ζώα, οι ποιμένες σε εγρήγορση, η μητρική φροντίδα της Θεοτόκου, η δοξολογία των αγγέλων. Γιατί ο Θεός έρχεται όχι για εντύπωση, αλλά για σωτηρία: να μας βγάλει από την αμαρτία και τον θάνατο, να μας μάθει το αληθινό φως που δεν σβήνει με το πρωί.
Αυτό το φως αναζητούμε και σήμερα. Και η αρχή είναι απλή: να Τον συναντήσουμε στον ναό και να Τον «φέρουμε» στο σπίτι μας—στην προσευχή, στη συγχώρηση, στη σχέση, στο τραπέζι. Τότε η χαρά παύει να είναι διακόσμηση και γίνεται παρουσία. Μην ψάχνουμε νόημα στα πολλά· ας ζητήσουμε την παρουσία που αγιάζει τα λίγα.
Γίνεται Χριστούγεννα χωρίς Χριστό; – π. Φιλάρετος Ζαχαριουδάκης
