Με τον π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλο, πρωτοσύγκελο της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος
Υπάρχουν πρόσωπα που σε σημαδεύουν όχι με όσα λένε, αλλά με όσα δεν λένε.
Ο μακαριστός Παύλος ήταν για μένα ένας τέτοιος άνθρωπος.
Δεν άκουσα ποτέ από το στόμα του κατάκριση. Και αυτό δεν ήταν απλώς αρετή∙ ήταν τρόπος ζωής. Ζήσαμε μαζί για χρόνια και η πνευματικότητά του δεν φαινόταν εξωτερικά. Δεν εντυπωσίαζε. Δεν επιδεικνυόταν. Ήταν κρυμμένη στη χαρά του άλλου, στη συγχώρεση, στη σιωπή.
Χαιρόταν αληθινά με τις επιτυχίες των νέων και των ιερέων. Τις ανακοίνωνε δημόσια, τις χειροκροτούσε, τις έκανε κοινή χαρά. Αγαπούσε ιδιαίτερα τα παιδιά, τους παραμελημένους, τους πληγωμένους ανθρώπους. Και αυτή η αγάπη δεν έμενε σε λόγια – γινόταν πράξη.
Κάποτε μου μίλησε για μια δύσκολη στιγμή αμφισβήτησης. Γονάτισε μπροστά στον Θεό και εκεί γεννήθηκε μέσα του η συγχώρεση. Μια συγχώρεση που έγινε χαρά. Μια χαρά που τον συνόδευε μέχρι το τέλος.
Το ίδιο και με το χρήμα. Δεν το έβλεπε ως κατοχή αλλά ως εργαλείο: να κυκλοφορεί, να λύνει προβλήματα, να υπηρετεί τον άνθρωπο. Αυτή ήταν η ελευθερία του. Και ίσως γι’ αυτό, η μνήμη του μένει τόσο φωτεινή.
Εμπειρίες απο τον μακαριστό Σιατίστης Παύλο – π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος
