Η 2η ημέρα του Θεολογικού Συνεδρίου αφιερωμένη για τα 1700 χρόνια από τη σύγκληση της πρώτης Οικουμενής Συνόδου.
Στη σύναξη αυτή ξεδιπλώνεται ο πυρήνας της θεολογικής αναζήτησης γύρω από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και τη συνέχεια της πατερικής διδασκαλίας. Οι ομιλητές αναδεικνύουν την καθοριστική συμβολή των Πατέρων στη θεμελίωση της χριστολογικής αλήθειας, στην απόκρουση της αρειανικής κακοδοξίας και στη διαφύλαξη της ενότητας της Εκκλησίας. Η ιστορική απόφαση για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα, η βαθιά συνείδηση της τριαδολογικής πίστης και η διαμόρφωση της εκκλησιολογικής ταυτότητας προσεγγίζονται ως σημεία που συνεχίζουν να διαποτίζουν τη συλλογική μνήμη και τη σύγχρονη εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία.
Με λόγο επιστημονικό αλλά και έντονα βιωματικό, οι εισηγήσεις φωτίζουν τα νοηματικά και ερμηνευτικά σταυροδρόμια στα οποία κινήθηκε η διδασκαλία του Αρείου: από την προσπάθειά του να συνθέσει ετερόκλητα φιλοσοφικά ρεύματα έως τη διαρκή ασυνέπεια μεταξύ των επιστολών και της πραγματικής πίστης που προέβαλε. Η αντιπαράθεση αυτή δεν παρουσιάζεται ως στεγνή ιστορική μνήμη, αλλά ως ζωντανή υπενθύμιση της ακατάλυτης σχέσης μεταξύ θεολογικής συνέπειας και εκκλησιολογικής αλήθειας.
Παράλληλα, εξετάζεται με ακρίβεια η συμβολή του Μεγάλου Αθανασίου, ο οποίος απορρίπτει κάθε ενδιάμεση οντολογική κατάσταση μεταξύ κτιστού και ακτίστου, και αναδεικνύει τον Λόγο ως ομοούσιο του Πατρός.
Η Θεολογική Διερεύνηση του έργου της Α’ Οικουμενικής Συνόδου
