Με τον π. Ιωάννη Σαββάκη, πρωτοπρεσβύτερος οικουμενικού θρόνου
Τι σημαίνει αληθινά «νηστεύω»; Στο απόσπασμα αυτό ο λόγος ξεκινά από μια αιχμηρή, πατερική υπενθύμιση: αν ο νους μας κινείται εναντίον του αδελφού, αν καταλαλούμε και κατακρίνουμε, τότε η νηστεία μας μένει μετέωρη. Δεν αρκεί να απέχουμε από το κρέας, όταν τελικά «τρώμε» τη σάρκα του άλλου με τη γλώσσα και τη σκληρότητα της καρδιάς.
Από εκεί, η αφήγηση μεταφέρεται στο Άγιον Όρος και στο μοναστήρι ως «εργαστήριο ησυχασμού» και πνευματικού αγώνος: ένας τόπος όπου ο άνθρωπος πηγαίνει όχι ως θεατής ενός αξιοθέατου, αλλά για να γευθεί σιωπή, να αναπνεύσει, να κρυφτεί «κάτω από το μαφόριο της Παναγίας», να ξαναβρεί μέτρο και προσανατολισμό. Το ταξίδι αυτό είναι μια έξοδος από την οχλαγωγία της καθημερινότητας και μια επιστροφή με δύναμη, όχι για να μεταφέρουμε «τη βοή μας» εκεί, αλλά για να πάρουμε κάτι από την προσευχή και τον κόπο των ανθρώπων που στέκονται «στην πρώτη γραμμή» του αγώνα.
Τελικά, το κριτήριο είναι απλό: να γυρίσουμε πίσω πιο ικανοί να δείξουμε Χριστό — όχι με περιγραφές, αλλά με ζωή.
Οι Ιερές Μονές μας κρατούν όρθιους – π. Ιωάννης Σαββάκης
