Υπάρχουν ζωές που δεν κάνουν θόρυβο, κι όμως αλλάζουν την ιστορία ενός τόπου. Ζωές που δεν υψώνουν τη φωνή, αλλά γίνονται ψίθυρος Θεού μέσα στον κόσμο. Έτσι πορεύτηκε και ο μακαριστός Μητροπολίτης πρώην Θηβων κυρός Νικόδημος, το παιδί μιας ταπεινής γειτονιάς του Πειραιά, που μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και στη βιοπάλη, μα κράτησε άσβεστη μέσα του τη φλόγα της πίστεως. Η ιερωσύνη δεν υπήρξε για εκείνον άνοδος, αλλά κάθοδος· όχι τιμή, αλλά σταυρός. Στη Μητρόπολη Αθηνών και κατόπιν στη Βοιωτία περπάτησε ως αληθινός ποιμένας, αναστηλώνοντας πέτρες και καρδιές, επισκεπτόμενος χωριά ξεχασμένα, κρατώντας πάντοτε χαμηλωμένο το βλέμμα και ανοιχτή την αγκαλιά.
Και όταν ο κόσμος ζητούσε ισχυρές παρουσίες, εκείνος επέλεξε τη σιωπή της αγάπης. Έσκυψε με στοργή στους κωφάλαλους αδελφούς μας, έμαθε τη γλώσσα των χεριών για να μιλήσει στις καρδιές, προτιμώντας «από τη βροντή του λόγου, το μεγαλείο της σιωπής». Ακόμη και όταν έφθασε στο ύψος της αρχιερατικής διακονίας, τόλμησε το πιο σπάνιο: παραιτήθηκε οικειοθελώς από τον θρόνο του Μητροπολίτου, για το συμφέρον της Εκκλησίας, επιλέγοντας συνειδητά την αφάνεια. Έφυγε ήσυχα, όπως έζησε, αφήνοντας πίσω του όχι μνημεία εξουσίας αλλά παρακαταθήκη ζωής. Και στον απλό του τάφο έμεινε χαραγμένη η πιο δυνατή του μαρτυρία: «Αγαπάτε αλλήλους».
Νικόδημος Γραικός• Ο ποιμένας της σιωπής
