Δοξαστικό των Αίνων της Κυριακής του Παραλύτου.
Ἦχος πλ. δ᾿.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι.
| ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ | ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ |
|---|---|
| Κύριε, τὸν Παράλυτον οὐχ ἡ κολυμβήθρα ἐθεράπευσεν, | Κύριε, τον Παράλυτο δεν τον θεράπευσε η κολυμβήθρα, |
| ἀλλ’ ὁ σὸς λόγος ἀνεκαίνισε, | αλλά τον ανανέωσε ο δικός Σου λόγος. |
| καὶ οὐδὲ ἡ πολυχρόνιος αὐτῷ ἐνεπόδισε νόσος, | Και ούτε η ασθένεια, που τον ταλαιπωρούσε για χρόνια, τον εμπόδισε, |
| ὅτι τῆς φωνῆς σου ὀξυτέρα ἡ ἐνέργεια ἐδείχθη, | γιατί η ενέργεια της φωνής Σου απεδείχθη πιο δυνατή. |
| καὶ τὸ δυσβάστακτον βάρος ἀπέρριψε, | Και το δυσβάστακτο αυτό φορτίο του το απέρριψε, |
| καὶ τὸ φορτίον τῆς κλίνης ἐβάστασεν, | ενώ το φορτίο του κρεβατιού του το βάσταξε, |
| εἰς μαρτύριον τοῦ πλήθους τῶν οἰκτιρμῶν σου, | ως μαρτυρία της ευσπλαχνίας σου προς το μαζεμένο πλήθος, |
| δόξα σοι. | Κύριε να είσαι δοξασμένος. |
«Κύριε, τὸν Παράλυτον…»
