Με τον π. Νεκτάριο Θάνο, κληρικό της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως & Πρεβέζης
Τι είναι τελικά το «ύφος» στην ψαλτική;
Δεν είναι απλώς ένας τρόπος εκτέλεσης ούτε μια εξωτερική μίμηση παλαιών δασκάλων. Είναι κάτι πιο βαθύ και πιο ζωντανό. Όπως φανερώνει και η ίδια η λέξη, το ύφος μοιάζει με υφαντό: μουσικές γραμμές, φόρμες, χρόνος, διαστήματα, φωνή, χώρος και λειτουργική στιγμή πλέκονται μεταξύ τους και γεννούν ένα ενιαίο εκκλησιαστικό αποτέλεσμα.
Η παράδοση δεν ζητά από τον ψάλτη να αντιγράψει μηχανικά το παρελθόν. Τον καλεί να το ακούσει, να μαθητεύσει σε αυτό και έπειτα να ψάλει με αλήθεια στο παρόν. Άλλο είναι η γνώση της παράδοσης και άλλο η στείρα μίμηση ενός ύφους που δεν περνά μέσα από τη φωνή, την καρδιά και το βίωμα του ανθρώπου. Η ψαλτική είναι τέχνη, αλλά είναι και προσευχή. Και ο καλός μελοποιός δεν ντύνει απλώς λέξεις με μουσική· διακονεί τον λειτουργικό λόγο, ώστε να γίνει ακουστός, κατανοητός και ζωντανός μέσα στην Εκκλησία.
Το βυζαντινό μουσικό ύφος και μέλος – π. Νεκτάριος Θάνος
